toprak

düşününce içinden çıkamadığım konuları oldum olası sevemedim. bataklık gibi, hareket ettikçe, hareketini, nefesini, fikrini yutuyor. oysa ben, hareket ettikçe hareket etmek isterim. düşündükçe yeni şeyler bulmak, kısır döngüye kötü bakışlar atarak meydan okumak isterim. 

    içim çürüyor. bedenim yok oluyor gibi hissediyorum. yürüyerek yok oluyorum, düşünerek hiç oluyorum. kafamdakilerin zerresini başarsam benim için bir gurur sebebi zira artık başarmak kelimesinden milyonlarca yıl uzaktayım. zamanla tanımlamaktan başka bir şey gelmiyor elimden bu süreci çünkü artık geriye alamam. toprak oluyorum. ölmedim ama toprak oluyorum.